A CENTURY OF BROTHERHOOD IN THE CRADLE OF LIBERTY
It is a profound honor to be with you here in Philadelphia, the cradle of American democracy, where liberty took institutional form in the modern world, and where the spirit of classical Hellenism found renewed political expression.
For it was here that the Founders of the United States, steeped in the histories of Athens and Sparta, in the philosophy of Plato and Aristotle, in the republican reflections of Polybius crafted a constitutional republic consciously informed by Hellenic political thought. The ideals of civic virtue, equality before the law, isonomia, and the moral responsibility of the citizen were not inventions of 1776. They were inheritances.
Hellas was spiritually present in Philadelphia at America’s birth.
I stand before you tonight as a former Governor of AHEPA’s largest district, as well as a former National Chairman of AHEPA’s Hellenic Cultural Commission, and today as Chairman of the Greek Independence Day Parade 2026 in New York for the Federation of Hellenic Societies in Greater New York.
This is a special year, one we have branded 205 / 250.
Two hundred five years since the Hellenic Revolution of 1821.
Two hundred fifty years since the American Declaration of Independence.
And tonight, one hundred years of AHEPA Chapter #26, the Hercules-Spartan Chapter of Greater Philadelphia.
These are not isolated anniversaries. They are markers along a single democratic continuum.
Chapter #26 has A Century of Civic Hellenism
Founded in 1926, AHEPA Chapter #26 the Hercules-Spartan Chapter emerged at a time when Hellenic immigrants in America faced discrimination, suspicion, and social pressure. AHEPA itself had only recently been founded in 1922, born in response to prejudice and exclusion turning marginalization into mobilization, and vulnerability into civic participation.
Chapter #26 did not merely preserve identity it dignified it. It helped Hellenic immigrants become confident American citizens while safeguarding their faith, language, and traditions. It proved that integration does not mean erasure; it means contribution.
Over the course of a century, this Chapter has produced leaders whose lives reflect the very bridge between Hellenism and America that we celebrate tonight.
Among them Dr. Michael Dorizas a scholar, educator, Olympic athlete, and one of the early figures associated with AHEPA in its formative years following its founding in 1922.
The Honorable Gregory Lagakos distinguished in public service at the federal level, demonstrating that Hellenic American identity is fully compatible with American civic leadership at the highest levels.
George Polos and other past presidents, including today Paul Kotrotsios, of this Chapter dedicated decades not to personal recognition, but to institutional continuity.
And beyond the well known names are the countless members, physicians, educators, clergy, entrepreneurs, veterans, who quietly built lives of dignity while strengthening both parish and republic.
During World War II, members of Chapter #26 were integral to the Greek War Relief Association. They organized campaigns to send food, clothing, and medical supplies to occupied Greece. They led War Bond drives here in America. They understood instinctively that loyalty to heritage and loyalty to America were not competing obligations , they were complementary duties.
In the postwar period, Chapter #26 continued its commitment to education and philanthropy. Scholarship programs opened doors for new generations. Medical initiatives including support for thalassemia research reflected a deeply Hellenic understanding of philanthropy: love of humanity expressed through action.
Philadelphia also became a cradle of AHEPA youth leadership through the Sons of Pericles nurturing young men who would carry forward the responsibilities of faith, family, and civic life into the next century.
This is what one hundred years looks like, not a series of commemorations, but a lineage of leadership.
When the Hellenes rose in revolt in 1821 against Ottoman tyranny, Americans immediately recognized the echo of their own revolution.
Across Boston, New York, and Philadelphia, Philhellenic committees formed. Churches rang with sermons. Newspapers published reports of heroism and atrocity. Funds were raised. Ships were sent. Volunteers sailed.
Dr. Samuel Gridley Howe fought and healed in Greece before returning to become a major American reformer. Captain Jonathan P. Miller adopted a Greek orphan who would later serve in the U.S. Congress. Others fought and died under the Greek flag.
This was not symbolic sympathy. It was shared sacrifice.
And many of those Philhellenes, having witnessed enslavement abroad, returned home transformed becoming abolitionists, reformers, and champions of human dignity. Thus, the Greek Revolution influenced the moral evolution of the American republic itself.
During the American Civil War, Hellenic Americans and Philhellenes fought for the Union and abolition. Greek-born intellectuals such as John Celivergos Zachos became educators and reformers.
Philhellenic women such as Julia Ward Howe, Emma Willard, Elizabeth Cady Stanton, Susan B. Anthony who had supported the Greek cause, also advanced women’s education and suffrage. The moral dialogue between our nations continued.
The Atlantic was not a barrier. It was a bridge.
In World War I, Greece and America ultimately aligned within the Allied cause. Hellenic-Americans supported relief efforts while serving in American uniform.
In World War II, the bond deepened further.
When Hellas declared “OXI” in 1940 and resisted fascist invasion, it became the first Allied nation to halt the Axis advance. Churchill declared that heroes fight like Greeks. Hellas’s resistance altered the strategic timetable of the war.
Hellenic Americans enlisted in extraordinary numbers in the United States Armed Forces. Here in Philadelphia, Chapter #26 mobilized relief, raised war bonds, and supported occupied Hellas.
After the war, the United States stood with Hellas again through the Truman Doctrine and the Marshall Plan, recognizing that a free Hellas was vital to a free Europe.
Shared ideals had become shared strategy, and shared destiny.
And now, in 2026, history converges again.
On the same day that New York gathers on Fifth Avenue for the largest Greek Independence Day Parade outside of Greece, Philadelphia , this sacred ground of American liberty , will hold its own Greek Parade.
One may be larger in scale. But both are equal in meaning.
For what does it signify that in the 250th year of American Independence and the 205th year of Hellenic Independence, two of America’s most historic cities will simultaneously raise the blue and white?
It signifies continuity.
It signifies that Hellenism in America is not a relic of immigration, it is an active civic force.
And it signifies that institutions like AHEPA Chapter #26 are the custodians of that force.
The revolutions of 1776 and 1821 were not endpoints. They were beginnings.
Freedom is never self-perpetuating.
Democracy is never self-executing.
Civilization is never self-sustaining.
Each generation must renew it.
For one hundred years, Chapter #26 has done precisely that translating ancient ideals into modern service, bridging Athens and Philadelphia, Thermopylae and Valley Forge, 1821 and 1776.
As someone who has served AHEPA at the district and national levels, and now as Chairman of the 2026 Parade in New York, I see clearly that our task is not simply commemoration, it is continuation.
We carry within us two births of liberty:
The one that began in Athens.
The one that was declared in Philadelphia.
And in this 205 / 250 year, as Philadelphia and New York march together, we affirm that the hymn of freedom still echoes across generations.
Tonight we celebrate one hundred years of Chapter #26.
But more importantly, we recommit ourselves to the next hundred.
To educate.
To serve.
To lead.
To preserve faith and heritage.
To strengthen the bond between Hellas and America.
Ζήτω ἡ Ἑλλάς.
Long live the enduring spirit of liberty.
And God Bless America.
Loosely translated:
ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΔΕΛΦΕΙΑΣ ΣΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Η κεντρική μου ομιλία χθες στην πολυπληθή γκαλά για την 100ή επέτειο του 26ου Σπαρτιατικού Τμήματος της AHEPA Hercules στην ευρύτερη Φιλαδέλφεια, στην αίθουσα χορού The Arts Ballroom.
Γιατί εδώ οι Ιδρυτές των Ηνωμένων Πολιτειών, εμποτισμένοι στις ιστορίες της Αθήνας και της Σπάρτης, στη φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, στις ρεπουμπλικανικές σκέψεις του Πολύβιου, δημιούργησαν μια συνταγματική δημοκρατία συνειδητά εμπνευσμένη από την ελληνική πολιτική σκέψη. Τα ιδανικά της πολιτικής αρετής, της ισότητας ενώπιον του νόμου, της ισονομίας και της ηθικής ευθύνης του πολίτη δεν ήταν εφευρέσεις του 1776. Ήταν κληρονομιές.
Η Ελλάδα ήταν πνευματικά παρούσα στη Φιλαδέλφεια κατά τη γέννηση της Αμερικής.
Στέκομαι ενώπιόν σας απόψε ως πρώην Κυβερνήτης της μεγαλύτερης περιφέρειας της AHEPA, καθώς και πρώην Εθνικός Πρόεδρος της Ελληνικής Πολιτιστικής Επιτροπής της AHEPA, και σήμερα ως Πρόεδρος της Παρέλασης της Ημέρας Ανεξαρτησίας της Ελλάδας 2026 στη Νέα Υόρκη για την Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων στην ευρύτερη Νέα Υόρκη.
Αυτή είναι μια ξεχωριστή χρονιά, την οποία έχουμε χαρακτηρίσει 205 / 250.
Διακόσια πέντε χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Διακόσια πενήντα χρόνια από την Αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.
Και απόψε, εκατό χρόνια του Παραρτήματος #26 της AHEPA, του Παραρτήματος Ηρακλή-Σπαρτιάτη της Μείζονος Φιλαδέλφειας.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένες επέτειους. Είναι δείκτες ενός ενιαίου δημοκρατικού συνεχούς.
Το Παράρτημα #26 έχει έναν αιώνα πολιτικού ελληνισμού.
Ιδρυμένο το 1926, το Παράρτημα #26 της AHEPA, το Παράρτημα Ηρακλή-Σπαρτιάτη, αναδύθηκε σε μια εποχή που οι Έλληνες μετανάστες στην Αμερική αντιμετώπιζαν διακρίσεις, καχυποψία και κοινωνική πίεση. Η ίδια η AHEPA είχε ιδρυθεί μόλις πρόσφατα, το 1922, ως απάντηση στις προκαταλήψεις και τον αποκλεισμό, μετατρέποντας την περιθωριοποίηση σε κινητοποίηση και την ευαλωτότητα σε συμμετοχή στα κοινά.
Το Παράρτημα #26 δεν διατήρησε απλώς την ταυτότητα, αλλά την αξιοποίησε. Βοήθησε τους Έλληνες μετανάστες να γίνουν σίγουροι Αμερικανοί πολίτες, διαφυλάσσοντας παράλληλα την πίστη, τη γλώσσα και τις παραδόσεις τους. Απέδειξε ότι η ενσωμάτωση δεν σημαίνει διαγραφή· σημαίνει συνεισφορά.
Κατά τη διάρκεια ενός αιώνα, αυτό το Τμήμα έχει αναδείξει ηγέτες των οποίων οι ζωές αντικατοπτρίζουν την ίδια τη γέφυρα μεταξύ Ελληνισμού και Αμερικής που γιορτάζουμε απόψε.
Ανάμεσά τους ο Δρ. Μάικλ Ντόριζας, ακαδημαϊκός, εκπαιδευτικός, Ολυμπιονίκης και μία από τις πρώτες προσωπικότητες που συνδέθηκαν με την AHEPA στα χρόνια διαμόρφωσής της μετά την ίδρυσή της το 1922.
Ο Αξιότιμος Γρηγόρης Λαγάκος διακρίθηκε στη δημόσια υπηρεσία σε ομοσπονδιακό επίπεδο, αποδεικνύοντας ότι η ελληνοαμερικανική ταυτότητα είναι πλήρως συμβατή με την αμερικανική πολιτική ηγεσία στα υψηλότερα επίπεδα.
Ο Τζορτζ Πόλος και άλλοι προηγούμενοι πρόεδροι, συμπεριλαμβανομένου του σημερινού Πολ Κοτρώτσιου, αυτού του Τμήματος αφιέρωσαν δεκαετίες όχι στην προσωπική αναγνώριση, αλλά στη θεσμική συνέχεια.
Και πέρα από τα γνωστά ονόματα είναι τα αμέτρητα μέλη, γιατροί, εκπαιδευτικοί, κληρικοί, επιχειρηματίες, βετεράνοι, που έχτισαν ήσυχα ζωές αξιοπρέπειας, ενισχύοντας παράλληλα τόσο την ενορία όσο και τη δημοκρατία.
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα μέλη του Τμήματος #26 ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνικού Συνδέσμου Πολεμικής Αρωγής. Οργάνωσαν εκστρατείες για την αποστολή τροφίμων, ρουχισμού και ιατρικών εφοδίων στην κατεχόμενη Ελλάδα. Ηγήθηκαν των εκστρατειών Πολεμικών Ομολόγων εδώ στην Αμερική. Κατάλαβαν ενστικτωδώς ότι η πίστη στην κληρονομιά και η πίστη στην Αμερική δεν ήταν ανταγωνιστικές υποχρεώσεις, ήταν συμπληρωματικά καθήκοντα.
Κατά την μεταπολεμική περίοδο, το Τμήμα #26 συνέχισε τη δέσμευσή του στην εκπαίδευση και τη φιλανθρωπία. Τα προγράμματα υποτροφιών άνοιξαν πόρτες για νέες γενιές. Οι ιατρικές πρωτοβουλίες, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης για την έρευνα για τη θαλασσαιμία, αντανακλούσαν μια βαθιά ελληνική κατανόηση της φιλανθρωπίας: την αγάπη για την ανθρωπότητα που εκφράζεται μέσω της δράσης.
Η Φιλαδέλφεια έγινε επίσης λίκνο της ηγεσίας των νέων της AHEPA μέσω των Υιών του Περικλή, που ανατρέφουν νέους άνδρες που θα συνεχίζουν τις ευθύνες της πίστης, της οικογένειας και της πολιτικής ζωής στον επόμενο αιώνα.
Έτσι μοιάζει η εκατονταετία, όχι μια σειρά από εορτασμούς, αλλά μια γενεαλογία ηγεσίας.
Όταν οι Έλληνες εξεγέρθηκαν το 1821 ενάντια στην οθωμανική τυραννία, οι Αμερικανοί αναγνώρισαν αμέσως την ηχώ της δικής τους επανάστασης.
Σε όλη τη Βοστώνη, τη Νέα Υόρκη και τη Φιλαδέλφεια, σχηματίστηκαν φιλελληνικές επιτροπές. Οι εκκλησίες αντηχούσαν από κηρύγματα. Οι εφημερίδες δημοσίευαν αναφορές για ηρωισμό και θηριωδίες. Συγκεντρώθηκαν χρήματα. Στάλθηκαν πλοία. Εθελοντές έπλευσαν.
Ο Δρ. Samuel Gridley Howe πολέμησε και θεράπευσε στην Ελλάδα πριν επιστρέψει για να γίνει ένας σημαντικός Αμερικανός μεταρρυθμιστής. Ο καπετάνιος Jonathan P. Miller υιοθέτησε ένα ορφανό Έλληνα που αργότερα θα υπηρετούσε στο Κογκρέσο των ΗΠΑ. Άλλοι πολέμησαν και πέθαναν υπό την ελληνική σημαία.
Αυτή δεν ήταν συμβολική συμπάθεια. Ήταν κοινή θυσία.
Και πολλοί από αυτούς τους Φιλέλληνες, έχοντας γίνει μάρτυρες της δουλείας στο εξωτερικό, επέστρεψαν στην πατρίδα τους μεταμορφωμένοι και έγιναν ακτιβιστές κατά της δουλείας, μεταρρυθμιστές και υπέρμαχοι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Έτσι, η Ελληνική Επανάσταση επηρέασε την ηθική εξέλιξη της ίδιας της αμερικανικής δημοκρατίας.
Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, Ελληνοαμερικανοί και Φιλέλληνες πολέμησαν για την Ένωση και την κατάργηση της δουλείας. Ελληνοαμερικανοί διανοούμενοι όπως ο Τζον Σελίβεργος Ζάχος έγιναν εκπαιδευτικοί και μεταρρυθμιστές.
Φιλελληνίδες όπως η Τζούλια Γουόρντ Χάου, η Έμμα Γουίλαρντ, η Ελίζαμπεθ Κάντι Στάντον, η Σούζαν Μπ. Άντονι, οι οποίες είχαν υποστηρίξει τον ελληνικό αγώνα, προώθησαν επίσης την εκπαίδευση και το δικαίωμα ψήφου των γυναικών. Ο ηθικός διάλογος μεταξύ των εθνών μας συνεχίστηκε.
Ο Ατλαντικός δεν ήταν εμπόδιο. Ήταν μια γέφυρα.
Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα και η Αμερική τελικά ευθυγραμμίστηκαν με τον Συμμαχικό αγώνα. Οι Ελληνοαμερικανοί υποστήριξαν τις προσπάθειες ανακούφισης ενώ υπηρετούσαν με αμερικανική στολή.
Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο δεσμός αυτός εντάθηκε περαιτέρω.
Όταν η Ελλάδα κήρυξε το «ΟΧΙ» το 1940 και αντιστάθηκε στην φασιστική εισβολή, έγινε το πρώτο συμμαχικό έθνος που σταμάτησε την προέλαση του Άξονα. Ο Τσόρτσιλ διακήρυξε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες. Η αντίσταση της Ελλάδας άλλαξε το στρατηγικό χρονοδιάγραμμα του πολέμου.
Οι Ελληνοαμερικανοί κατατάχθηκαν σε εξαιρετικά μεγάλους αριθμούς στις Ένοπλες Δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Εδώ στη Φιλαδέλφεια, το Κεφάλαιο #26 κινητοποίησε την ανακούφιση, συγκέντρωσε πολεμικά ομόλογα και υποστήριξε την κατεχόμενη Ελλάδα.
Μετά τον πόλεμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες στάθηκαν ξανά στο πλευρό της Ελλάδας μέσω του Δόγματος Τρούμαν και του Σχεδίου Μάρσαλ, αναγνωρίζοντας ότι μια ελεύθερη Ελλάδα ήταν ζωτικής σημασίας για μια ελεύθερη Ευρώπη.
Τα κοινά ιδανικά είχαν γίνει κοινή στρατηγική και κοινό πεπρωμένο.
Και τώρα, το 2026, η ιστορία συγκλίνει ξανά.
Την ίδια ημέρα που η Νέα Υόρκη συγκεντρώνεται στην Πέμπτη Λεωφόρο για τη μεγαλύτερη παρέλαση της Ημέρας Ανεξαρτησίας της Ελλάδας εκτός Ελλάδας, η Φιλαδέλφεια, αυτό το ιερό έδαφος της αμερικανικής ελευθερίας, θα πραγματοποιήσει τη δική της ελληνική παρέλαση.
Η μία μπορεί να είναι μεγαλύτερης κλίμακας. Αλλά και οι δύο έχουν ίσο νόημα.
Γιατί τι σημαίνει ότι στο 250ό έτος της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας και στο 205ο έτος της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, δύο από τις πιο ιστορικές πόλεις της Αμερικής θα σηκώσουν ταυτόχρονα το γαλανόλευκο;
Σημαίνει συνέχεια.
Σημαίνει ότι ο Ελληνισμός στην Αμερική δεν είναι ένα λείψανο της μετανάστευσης, είναι μια ενεργή πολιτική δύναμη.
Και σημαίνει ότι θεσμοί όπως το Κεφάλαιο #26 της AHEPA είναι οι θεματοφύλακες αυτής της δύναμης.
Οι επαναστάσεις του 1776 και του 1821 δεν ήταν τελικά σημεία. Ήταν αρχές.
Η ελευθερία δεν είναι ποτέ αυτοδιαιωνιζόμενη.
Η δημοκρατία δεν είναι ποτέ αυτοεκτελούμενη.
Ο πολιτισμός δεν είναι ποτέ αυτοσυντηρούμενος.
Κάθε γενιά πρέπει να τον ανανεώνει.
Για εκατό χρόνια, το Κεφάλαιο #26 έχει κάνει ακριβώς αυτό, μεταφράζοντας αρχαία ιδανικά σε σύγχρονη υπηρεσία, γεφυρώνοντας την Αθήνα και τη Φιλαδέλφεια, τις Θερμοπύλες και το Valley Forge, το 1821 και το 1776.
Ως κάποιος που έχει υπηρετήσει την AHEPA σε περιφερειακό και εθνικό επίπεδο, και τώρα ως Πρόεδρος της Παρέλασης του 2026 στη Νέα Υόρκη, βλέπω καθαρά ότι το καθήκον μας δεν είναι απλώς η μνήμη, είναι η συνέχεια.
Κουβαλάμε μέσα μας δύο γεννήσεις ελευθερίας:
Αυτή που ξεκίνησε στην Αθήνα.
Αυτή που ανακηρύχθηκε στη Φιλαδέλφεια.
Και σε αυτό το έτος 205/250, καθώς η Φιλαδέλφεια και η Νέα Υόρκη παρελαύνουν μαζί, επιβεβαιώνουμε ότι ο ύμνος της ελευθερίας εξακολουθεί να αντηχεί σε όλες τις γενιές.
Απόψε γιορτάζουμε εκατό χρόνια του Κεφάλαιου #26.
Αλλά το πιο σημαντικό, δεσμευόμαστε εκ νέου για τα επόμενα εκατό.
Να εκπαιδεύσουμε.
Να υπηρετήσουμε.
Να ηγηθούμε.
Να διατηρήσουμε την πίστη και την κληρονομιά.
Να ενισχύσουμε τον δεσμό μεταξύ Ελλάδας και Αμερικής.
Ζήτω ἡ Ἑλλάς.
Ζήτω το διαρκές πνεύμα της ελευθερίας.
Και ο Θεός να ευλογεί την Αμερική.
